ಅಖಿಳ ಬಾಂಧವರೊಡನೆ

ಚಿಂತನ - 0 Comment
Issue Date : 29.04.2015

ಮನುಷ್ಯ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಬಾಳಲಾರನಾದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಕುಟುಂಬ, ಬಂಧುವರ್ಗ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕರ ನೆರವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಹೆಂಡತಿ – ಮಕ್ಕಳು – ಸಂಸಾರ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಆತ ಅನೇಕ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿ ದಿವಸವೂ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ತೃಪ್ತಿ, ಸಮಾಧಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ಕವಿ ತನ್ನ ಜೈಮಿನಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ‘ಅಖಿಳ ಬಾಂಧವರೊಡನೆ ಬದುಕದ ಮನುಷ್ಯಸಂಸಾರವಿದೇನ್?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಅಜ್ಜ – ಅಜ್ಜಿ – ತಾಯಿ – ತಂದೆ ಮುಂತಾದ ಹಿರಿಯರಿರಬಹುದು, ಸಹೋದರ – ಸಹೋದರಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೇ ಮುಂತಾದ ಕಿರಿಯರಿರಬಹುದು ಅವರನ್ನು ತುಂಬ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಲವಿಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಬಾಂಧವ್ಯ ನಿಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಸೌಹಾರ್ದ ಅಧಿಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೌಟುಂಬಿಕವಾದ ಪ್ರೇಮವು ಪರಸ್ಪರರಿಗೆ ಲಾಭವನ್ನು ತರಬಹುದಾದ ವ್ಯವಹಾರವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿ ಗನುಗುಣವಾದ ಪ್ರೇಮ, ಮಮತೆಗೆ ತಕ್ಕುದಾದ ಒಲವು ಸಿಗುವುದು ಸಹಜವೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇರಬಾರದು. ತಾಯಿ – ತಂದೆ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಒದಗಿಬರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದಲ್ಲ , ಬದಲಾಗಿ ಮಗು ತಮ್ಮದು, ಅದರ ಶುಶ್ರೂಷೆ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಅವರ್ಣನೀಯವಾದ ಆನಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಸಂಗತಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾ ಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತವರು ವಾತ್ಸಲ್ಯಪೂರ್ವಕ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಹಜ ಹಾಗೂ ಅನುಸರಣೀಯ.
ಅದೇ ರೀತಿ ಮನೆಯ ಹೊರಗೂ ವಿವಿಧ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ (ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ, ನೆರೆಕರೆಯಲ್ಲಿ) ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ನಾನಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಬಂಧುಗಳು (ನೆಂಟರು), ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹಪಾಠಿಗಳು, ಸಹೋ ದ್ಯೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಚಿತರು ಈ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೇಮ – ಸೌಹಾರ್ದಗಳಿಂದ ಕಂಡಾಗ ಪರಸ್ಪರ ನಂಬಿಕೆ – ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ಉಂಟಾಗಿ ಜೀವನ ಹಸನಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿವಸಗಳ ಕಾಲ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ, ವಸತಿ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ಜತೆ ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗಲೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ನಡೆದರೆ ಆರಾಮ, ಸಂತೋಷ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಂಧುತ್ವ ಎನ್ನುವುದು ಜನರನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ, ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ನಂಟು. ಅದು ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಬದುಕು ನೀರಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಮೆಂಟು ಬೆರಸದ ಮರಳಲ್ಲಿನ ಕಣಗಳ ಹಾಗೆ ಮನುಷ್ಯರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಚದರಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ‘ಬಾಳ್ವೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಲು ಬಾಂಧವ್ಯ ಅನಿವಾರ್ಯ’ ಎನ್ನುವುದು ಕವಿಯ ಆಶಯ.

– ಅರ್ತಿಕಜೆ

   

Leave a Reply