ಜಗದ್ಗುರು ಭಾರತ -15

ಉಪೇಂದ್ರ ಶೆಣೈ ; ಜಗದ್ಗುರು ಭಾರತ - 0 Comment
Issue Date : 18.07.2014

ಪ್ರಾಚೀನ ಹಿಂದೂ ಕಾಲಜ್ಞಾನ-2

ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಗಗನ ವೀಕ್ಷಣೆಯಿಂದ ‘ಭೌತಕಾಲ’ದ (Physical time) ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರೆಂಬುದನ್ನು  ಕಳೆದ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು.  ಈ ಭೌತಕಾಲವನ್ನು  ಅಳೆಯಲು ನೆರವಾಗುವ  ವಿಶದ ಕೋಷ್ಟಕವೊಂದನ್ನು ಅವರು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾಸಂಗಿಕ ಔಚಿತ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ  ‘ಖಗೋಳ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯರ ಸಾಧನೆ’ಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇವಲ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ  ನಮ್ಮವರು ‘ಕಾಲ ಸ್ವರೂಪ’ದ ಬಗ್ಗೆ (Nature of time) ಆಲೋಚಿಸಿದ ರೀತಿಗಷ್ಟೇ  ಸದ್ಯಕ್ಕೆ  ನನ್ನ ಲೇಖನವನ್ನು  ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆಲ್ಬರೂನಿಯ ಅನಿಸಿಕೆ

‘ಕಾಲ’ದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ  ಪೂರ್ವಜರಿಗಿದ್ದ ಅತಿಶಯ  ಜ್ಞಾನವನ್ನು  ಕುರಿತು ಬರೆಯುವ ಮುಂಚೆ ವಿಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪಂಡಿತ ಆಲ್ಬರೂನಿ1ಯು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ  ಚರ್ಚೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದವಾಗುವಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಅನಿಸಿಕೆಯೊಂದನ್ನು  ಇಲ್ಲಿ  ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕೆಂದು  ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಗ್ರೀಕರೂ, ಹಿಂದುಗಳೂ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಕಾಲಜ್ಞಾನಗಳ  ತುಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ  ಆತ – “ಹಿಂದುಗಳ ಕಾಲಜ್ಞಾನವು  ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ನಿಕೃಷ್ಟವಾದದ್ದು ಹಾಗೂ  ಅವಿಕಸಿತವಾದದ್ದು” ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನಿಷ್ಪಕ್ಷ ವಿಮರ್ಶೆಗಳೂ, ಪಾಂಡಿತ್ಯಕ್ಕೂ ಹೆಸರಾದ ಆಲ್ಬರೂನಿ ಜಾಗತಿಕ  ಪಂಡಿತರ ಸಾಲಿಗೆ ಸಂದವನು.  ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಅನಿಸಿಕೆ ಯನ್ನು ತಕ್ಕ ಗೌರವ ನೀಡಿಯೇ ವಿಮರ್ಶಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಸುದೈವದಿಂದ ಆಲ್ಬರೂನಿ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಏಕೈಕ ಆಧಾರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣವೇ ಆ ಆಧಾರ. ಋಷಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು  ವಜ್ರನೆಂಬುವನಿಗೆ ಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಸಂದರ್ಭವೊಂದಿದೆ, ಆ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ “ಕಾಲವೇ ಆತ್ಮಪುರುಷ”. ಅದೇ ವಿಶ್ವದೊಡೆಯ ಎಂಬ ಮಾತು ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣುಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅನುಭವದಿಂದ “ಹಿಂದುಗಳು ಸಮಯದಲ್ಲಿ (Duration) ಎರಡು ಅವಧಿಗಳನ್ನು  ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಚಲನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅವಧಿ ಅದರಲ್ಲೊಂದು… ಅದನ್ನೇ ಅವರು ‘ಕಾಲ’ವೆಂದು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿರುವುದು. ಇನ್ನೊಂದು ಚಲನೆಯ  ಅವಧಿಗೆ ಅನುಪಾತವಾಗಿ (Anology) ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅವಧಿ’’2 ಎಂದಿದ್ದಾನೆ ಆಲ್ಬರೂನಿ.  ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ವಿಷ್ಣುಪುರಾಣವೊಂದನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಆತನ ಅನಿಸಿಕೆಯು  ದುರ್ಬಲ ತಳಹದಿಯದು ಎನ್ನಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ತಾನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ  ಗ್ರೀಕರ ಕಾಲಜ್ಞಾನವು  ವಿಕಾಸಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಎಷ್ಟೋ ಶತಕಗಳ ಮುಂಚೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ  ಷಡ್ದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿಯೂ,  ತದನಂತರ ಭಾರತೀಯ ವೈಚಾರಿಕ  ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ  ತನಗಿಂತಲೂ  ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ  ಮುನ್ನ ವಿಕಾಸಗೊಂಡಿದ್ದ   ಜೈನ  ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧ ದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿಯೂ  ಕಾಲದ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆದಿರುವ  ಗಹನ ಚಿಂತನೆಯು  ಆತನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕರ ಕಾಲ ಚಿಂತನೆ

ಆಲ್ಬರೂನಿಯು  ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ದಾರ್ಶನಿಕರ ಕಾಲಚಿಂತನೆ ಹೇಗಿತ್ತೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ತಿಳಿಯೋಣ. – “ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ  ಒಟ್ಟು ಐದು ಶಾಶ್ವತ ಸಂಗತಿಗಳೆಂದು  ಗ್ರೀಕರ ಅಭಿಮತ. ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ(Creator), ವಿಶ್ವಾತ್ಮ (Universal soul), ಮೊದಲ ವಸ್ತು (ಸೃಷ್ಟಿಪೂರ್ವದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಕೃತಿ-(Unmanifest), ಅಮೂರ್ತದೇಶ(Abstract space) ಹಾಗೂ ಅಮೂರ್ತ ಕಾಲ(Abstract time) –ಇವೇ ಆ ಐದು…ಕಾಲವನ್ನು  ಆರಂಭ ಹಾಗೂ ಅಂತ್ಯಗಳುಳ್ಳ ಅವಧಿ (Duration with  a beginning and an end) ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದಂತೆ, ಕೊನೆ ಮೊದಲುಗಳಿಲ್ಲದ  ಶಾಶ್ವತ ಸಂಗತಿ  ಎಂದೂ ಹೇಳಬಹುದಾಗಿದೆ…. ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುವ  ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಕಾಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮನ್ನಿಸಲು  ನಮ್ಮನ್ನು  ಬಾಧ್ಯಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು  ಘಟನೆಗಳು ಮುಂಚೆ ನಡೆದರೆ ಕೆಲವು ನಂತರ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಮುಂದೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಿಂದೆ. ಈ ಮೊದಲು , ನಂತರ ಅಥವಾ ಏಕಕಾಲಿಕವಾಗಿ  ನಡೆಯುವ  ಘಟನೆಗಳನ್ನು  ಕಾಲದ ಚಲನೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಗ್ರಹಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಜಗತ್ತಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು  ಕಾಲವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಒಂದು ತತ್ವ.” ಬಹುತೇಕ ಗ್ರೀಕ್ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದವರಾಗಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಕೆಲ ಸೋಫಿಸ್ಟರಿಗೆ 3– “ಶಾಶ್ವತತೆಯೂ (eternity) ಕಾಲವೂ ಒಂದೇ. ಕಾಲವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಬಳಸುವ  ಚಲನೆಯು ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಂತ” (finite)ಎಂದೆನ್ನಿಸಿತು. ಕೆಲವರು ಕಾಲವೇ ಇಲ್ಲ  ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು  ಕಾಲವೆಂಬುದೊಂದು  ಸ್ವತಂತ್ರ ವಸ್ತು ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  “ಪ್ರಾಚೀನ ಹಿಂದುಗಳ ಕಾಲಜ್ಞಾನವು ನಿಕೃಷ್ಟವೂ, ಅವಿಕಸಿತವೂ  ಆದದ್ದು” ಎಂಬ ಆಲ್ಬರೂನಿಯ  ಮಾತಿನ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು  ವಿಮರ್ಶಿಸಬೇಕು.

ವೈದಿಕಕಾಲ ಚಿಂತನೆ :

ವೇದಗಳಲ್ಲಿ  ಮೊದಲಾಗಿ  ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ  ಋಗ್ವೇದವು ‘ಕಾಲ’ದ ಸ್ವರೂಪದ  ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸದೆ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅದರ ದ್ರಷ್ಟಾರ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಕಾಲದ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾವು  ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕಾಲದ  ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು  ಅವರು ಅರಿತಿದ್ದರು.  ಅದರಲ್ಲಿನ ಮಂತ್ರಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ನಾವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಗೆ ಬರಬಹುದಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಐಹಿಕ ಬದುಕಿನ ಸುಖದ ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ  “ನೂರು ಶರತ್ಕಾಲಗಳನ್ನು ಬಾಳುವ, ನೂರು ಶರತ್ಕಾಲಗಳನ್ನು  ಆನಂದಿಸುವ”4 ಅಪೇಕ್ಷೆ ಸುವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.  ಶಾಶ್ವತ ಅಥವಾ ಚಿರಕಾಲಿಕ  ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಸಾಹಸದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು  ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆಯೂ ಆಗಲೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತ್ತು.  ಕಾಲದ ಓಘದಲ್ಲಿ ಸೆಳೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ  ಜೀವನವು ಕ್ಷಣಿಕ ಅಥವಾ ನಶ್ವರವೆಂಬ ಅರಿವು  ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲದ ಈ ವೇಗವನ್ನು  ತಡೆಹಿಡಿಯುವ  ಆಸೆ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತಾದರೂ, ಕಾಲದ ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು  ಮೀರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅರಿವನ್ನು ಉಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,  ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ-ಋತು-ಸಂವತ್ಸರಗಳೆಂಬ  ಕಾಲಗತಿ ಸೂಚಕಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳಿದರೇ ಮಾನವನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯಸ್ಸು  ಎಂಬುದೂ ಅವರ ಬದುಕಿನ ನಿಶ್ಚಿತ ಸೂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಭೂಮಿ-ಅಂತರಿಕ್ಷ-ಸ್ವರ್ಗಗಳೆಂಬ ತ್ರಿಲೋಕಗಳೂ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಕಾಲದ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ನಶ್ವರ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರು ಒಂದು  ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು (Wellregulated living) ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆಂಬುದನ್ನು ಋಗ್ವೇದಾಧ್ಯಯನದಿಂದ ನಾವು  ತಿಳಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ  ಅವರು ಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ  ಹೊಂದಿದ್ದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಅಥರ್ವವೇದದಲ್ಲಿ

ಋಗ್ವೇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಥರ್ವವೇದದಲ್ಲಿ  ಕಂಡುಬರುವ  ಕಾಲಚಿಂತನೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದುದು.  ವಿಶ್ವದ ತರಂಗ ಗತಿಯನ್ನು5  (Cosmic rhythm) ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವ  ಈ ವೇದವು, ನೇರಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲವನ್ನು  ಕುರಿತು ಊಹಾಪೋಹಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ.6 ಕಾಲವು ಒಂದು ಅಜೇಯ ಪ್ರಭಾವವೆಂದೂ, ಯಾರೂ ಮತ್ತು ಯಾವುದೂ  ಅದನ್ನು ಮೀರಲಾಗದೆಂದೂ, ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆಂದೂ, ಈ ವೇದವು ಹೇಳುವುದಲ್ಲದೆ, ಅದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ  ಇರುವಂತೆ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಕಾಲದ ಶಾಶ್ವತತೆಯನ್ನೂ  ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ  ಜೀವಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇರುವುದೂ ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಎಂಬುದು ಈ ವೇದದ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ  ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲದ ‘ವಿಭುತ್ವ’ (absoluteness) ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ  ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾಗಿದೆ.

ವೇದಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿರುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಕಡೆ ಅರಿವು  ಸಹಜವಾಗಿ ಪ್ರತೀಕಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ(Metaphorically). ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕಾವ್ಯಮಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಲ್ಲಿರುವ  ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು  ಗುರುತಿಸಲು ಎಚ್ಚರ, ತರ್ಕಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ವಿಜ್ಞಾನವೂ,  ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವೂ  ಸಂಮಿಶ್ರವಾಗಿ ಸಾಗುವ  ಪ್ರಾಚೀನ  ಪರಂಪರೆ ಇದು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೂ  ನಾವು ನೆನಪಿಡಬೇಕು.

ಪ್ರತೀಕಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ  ಒಂದು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ7 ಕಾಲವನ್ನು  ಸೂರ್ಯನ ರಥದ ಕುದುರೆಯನ್ನಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ.  ಎಲ್ಲ ಜೀವಜಂತುಗಳೂ ಈ ಬೃಹದ್ರಥದ ಚಕ್ರಗಳಾಗಿವೆಯಂತೆ. ಏಳು ಲಗಾಮುಗಳುಳ್ಳ ಈ ರಥದ ಕುದುರೆಯೇ ಕಾಲವಂತೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದೆಂದರೆ,  “ತೀಕ್ಷ್ಣಮತಿಗಳಾದ ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಅದನ್ನೇರಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ” 8 ಎಂಬ ಮಾತೊಂದು  ಈ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿರುವುದು.  ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಲವು ಮೀರಲಾರದ ಪ್ರಭಾವವಾದರೂ, ಮನೋತೀತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು  ಸಾಧಿಸಿದ ಪ್ರಾಜ್ಞರಿಗೆ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಎಂಬ ವಿಂಗಡನೆಯ ಆಧಾರವಾದ ಕಾಲವು  ಅಳಿದು, ಚಿರಂತನತೆಯ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲು  ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ, ಅರ್ಥಾತ್,  ಕಾಲವನ್ನು  ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಲಾತೀತರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೆಂಬ ಧ್ವನಿ ಇಲ್ಲಿದೆ.

‘ಗ್ರೀಕರ ‘ಕಾಲ’ದ ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತಲೂ ಹಿಂದುಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ನಿಕೃಷ್ಟವೇ?’ ಎಂಬುದನ್ನು  ಯಾರಾದರೂ ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  ನಿರ್ಧರಿಸಲಿ.

———————————————————————————————————————————————————

  1. ಅಬು ರೈಹಾನ್ ಮಹಮದ್ ಇಬ್ನ್ ಅಹಮದ್ ಅಲ್ಬರೂನಿ- ಈತ ವಿವಿಧ ಭಾರತೀಯ ಮತಗಳು, ವಿಜ್ಞಾನ-ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ  ರೀತಿರಿವಾಜುಗಳು ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ಭೌಗೋಳಿಕ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದಾಗಿ  ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ಕ್ರಿ. ಶ. ಹತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪಂಡಿತ. ಘಜನಿ ಮಹಮದನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ.  ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ  ಅನೇಕ ವರ್ಷ ಸಂಚರಿಸಿ ವಿವಿಧ ಹಿಂದು ಪಂಡಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ತಾನು  ತಿಳಿದ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೂ ಕಂಡ ಸಂಗತಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ‘ಕಿತಾಬ್ – ಉಲ್ – ಹಿಂದ್’  ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವೊಂದನ್ನು ಬರೆದ.  ಭಾರತೀಯ ಸಮಕಾಲೀನ ಇತಿಹಾಸದ ಅಧ್ಯಯನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ, ಮಾನವಾಧ್ಯಯನ ಶಾಸ್ತ್ರ (Anthropology)ದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ  ಈ ಗ್ರಂಥ ಮಹತ್ವದ್ದೆಂದು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮನ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ.
  2. “The Hindus have devided duration into two periods. A period of motion. deter mined as ‘time’ and a period of rest determined only in an imaginary way, according to the anology of the period of motion.”
  3. ಸೋಫಿಸ್ಟರು (Sophist) ಕ್ರಿ. ಪೂ. 5ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ ಗ್ರೀಸ್ ನಲ್ಲಿ  ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಪಂಡಿತ ವರ್ಗ. ಮತಧರ್ಮವನ್ನು (Religion) ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ, ಬೌದ್ಧಿಕ ತಾರ್ಕಿಕತೆಯಿಂದ (Rationalism) ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಬೇಕೆನ್ನುವ,  ನೀತಿಗಳು ಸಾಪೇಕ್ಷವೆಂದು ಸಾರಿದ  ವಿಶಿಷ್ಟರು. ನೀತಿಯನ್ನು  ಆಗ್ರಹಿಸದಿದ್ದುದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಅವರ ತರ್ಕವಿಧಾನವು ಜನರ ಮೌಲಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆಗಳನ್ನು  ಡೋಲಾಯಮಾನಗೊಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ  ಅವರ ತರ್ಕವಿಧಾನ ‘ಸೋಫಿಸ್ಟ್ರಿ’ಗೆ  ಬರಬರುತ್ತಾ ತರ್ಕಾಭಾಸ ಅಥವಾ ಕುತರ್ಕ ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಮೂಡಿತು.
  4. ಜೀವೇಮ ಶರದಃ ಶತಂ | ನಂದಾಮ ಶರದಃ ಶತಂ |
  5. ಅ, ವೇ. 10. 8. 23
  6. ಅ. ವೇ. 19. 53
  7. ಅ. ವೇ. 19. 53. 1
  8. ತಮಾರೋಹಂತಿ ಕವಯಃ ಅ.ವೇ. 19.53.1
 ———————————————————————————————————————————————————
  •  ಡಾ.ಉಪೇಂದ್ರ ಶೆಣೈ                                                                                                                     ಮುಂದುವರೆಯುವುದು

   

Leave a Reply