ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಹಿಳೆ ಹಿಂದೂ ಪತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ: ಮದ್ರಾಸ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್

ಮದ್ರಾಸ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್, ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯ ಅನ್ವಯಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ್ದು, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಹಿಂದೂ ಪತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾನೂನುಗಳು ಶಾಸನವು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಒಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಶಾಸನಬದ್ಧ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಒಳಪಡದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಈ ತೀರ್ಪು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದೆ.

ಚೆನ್ನೈ: ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಹಿಂದೂ ಪುರುಷನ ವಿರುದ್ಧ ದಂಪತಿಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆ (restitution of conjugal rights) ಕೋರಿ ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆ, 1955 ಅನ್ನು ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮದ್ರಾಸ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ಕೇವಲ ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರಲ್ಲಿ “ಪತಿ” (husband) ಮತ್ತು “ಪತ್ನಿ” (wife) ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದರಿಂದ ಕಾಯ್ದೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಈ ಶಾಸನವು ಹಿಂದೂ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ವಿವಾಹಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೋರ್ಟ್‌ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.

ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಪಿ.ಟಿ. ಆಶಾ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಎನ್. ಮಾಲಾ ಅವರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ವಿಭಾಗೀಯ ಪೀಠವು, ವಿಲುಪ್ಪುರಂನ ಕುಟುಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ 2015ರ ಆದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಮೇಲ್ಮನವಿಯನ್ನು ವಜಾಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಆಗಸ್ಟ್ 19, 2026 ರಂದು ಎಸ್. ರಾಣಿ ವಿರುದ್ಧ ಸಂಪತ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆ ಕೋರಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಕುಟುಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತ್ತು.

ಅರ್ಜಿದಾರ ಮಹಿಳೆಯು ಜುಲೈ 10, 2008 ರಂದು ವಿಲುಪ್ಪುರಂನ ದೇವಸ್ಥಾನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಪದ್ಧತಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಎದುರುದಾರರನ್ನು (ಪತಿಯನ್ನು) ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾಗಿ ವಾದಿಸಿದ್ದರು. ಎದುರುದಾರರು ಈ ಮದುವೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅರ್ಜಿದಾರರು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮದವರಾಗಿದ್ದು, ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯ ಸಿಂಧುತ್ವವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದ್ದರು.

ಅರ್ಜಿದಾರರು ಧರ್ಮದಿಂದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಮದುವೆಯು ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಸಿಂಧುವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕುಟುಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಕಂಡುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆಧಾರಸಹಿತ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಈ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗಿದ್ದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಲೋಪವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದ ಹೈಕೋರ್ಟ್, ಆ ವಾಸ್ತವಾಂಶದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು.

ಮಹಿಳೆಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತನ್ನು ಆಕೆಯ ಶಾಲಾ ಪ್ರವೇಶ ನೋಂದಣಿಯ ಮೂಲಕ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಅದರಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಧರ್ಮ ‘ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್’ ಎಂದು ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಆಕೆಯ ಸ್ವಂತ ಸಹೋದರನ ಮಗ (nephew) ನೀಡಿದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವೂ ಆ ಕುಟುಂಬವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ನೆರವೇರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಮದುವೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಹಿಂದೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪೀಠವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿತು.

ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಗುಲ್ಲಿಪಿಲ್ಲಿ ಸೌರಿಯಾ ರಾಜ್ ವಿರುದ್ಧ ಬಂಡಾರು ಪಾವನಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದ್ದ ತೀರ್ಪನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯ ಯೋಜನೆಯು ಇಬ್ಬರು ಹಿಂದೂಗಳ ನಡುವಿನ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ಸೆಕ್ಷನ್ 5 “ಯಾವುದೇ ಇಬ್ಬರು ಹಿಂದೂಗಳ ನಡುವೆ” ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೆಕ್ಷನ್ 7 ಅಂತಹ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದಾಗ್ಯೂ ಅರ್ಜಿದಾರರ ಪರವಾಗಿ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಲಾಯಿತು. ಅರ್ಜಿದಾರರ ಪರ ವಕೀಲರು, ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ಕೇವಲ “ಪತಿ” ಮತ್ತು “ಪತ್ನಿ” ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು “ಹಿಂದೂ ಪತಿ” ಅಥವಾ “ಹಿಂದೂ ಪತ್ನಿ” ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹಿಂದೂ ಆಗಿರದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯ ಪರಿಹಾರ ಲಭ್ಯವಿರಬಹುದು ಎಂದು ವಾದಿಸಿದರು.

ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಈ ವಾದವನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು.

ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ಅನ್ನು ಶಾಸನದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪೀಠ ಹೇಳಿದೆ. ಕಾಯ್ದೆಯ ಪೀಠಿಕೆ (Preamble), ಕಾಯ್ದೆಯ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಆಳುವ ಸೆಕ್ಷನ್ 2, ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹದ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಆಳುವ ಸೆಕ್ಷನ್ 5 ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸೆಕ್ಷನ್ 7 ಅನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರಲ್ಲಿ “ಪತಿ” ಮತ್ತು “ಪತ್ನಿ” ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಗಮನಿಸಿದೆ.

ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, “ಪತಿ” ಮತ್ತು “ಪತ್ನಿ” ಎಂದರೆ ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುವ ವಿವಾಹದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎಂದು ಅದು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು. ಎರಡೂ ಪಾರ್ಟಿಗಳು ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಒಳಪಡದ ಹೊರತು, ಆ ವಿವಾಹವನ್ನು ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅದರ ವೈವಾಹಿಕ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಅದರಂತೆ, ಹಿಂದೂ ಎದುರುದಾರರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಹಿಳೆ ಸೆಕ್ಷನ್ 9 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅರ್ಜಿಯು “ತಾನಾಗಿಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದಾಗಿದೆ” (per se not maintainable) ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು, ಕುಟುಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಿತು ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಮನವಿಯನ್ನು ವಜಾಗೊಳಿಸಿತು.

ಈ ತೀರ್ಪು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಧರ್ಮಾಂತರದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನಿಷೇಧ ಹೇರುತ್ತದೆ ಎಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾನೂನು ತೀರ್ಪಿನ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವವನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ: ಶಾಸನಬದ್ಧ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಾಯ್ದೆಯ ಸ್ವಂತ ಅನ್ವಯಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಂಸತ್ತು ಯಾರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತಂದಿದೆಯೋ ಅವರಿಗೆ ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆಯು ವೈವಾಹಿಕ ಕಾನೂನನ್ನು ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಮೂಲಭೂತ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಅದರ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ವಿಕ್ರಮ ಓದುಗರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ: 98800 21122