ರಾಜಮಾತೆ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಹೋಳ್ಕರ್ 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಒಬ್ಬ ಆದರ್ಶ ಆಡಳಿತಗಾರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಜನಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಅವರು, ಅತ್ಯಂತ ಧೈರ್ಯ, ನ್ಯಾಯಪರತೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಳ್ವಾ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಳಿದರು.
ನವದೆಹಲಿ: ಆಗಸ್ಟ್ 13 ರಂದು ಭಾರತವು ಮಾಳ್ವಾದ 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಹಾನ್ ಆಡಳಿತಗಾರ್ತಿ ರಾಜಮಾತೆ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಹೋಳ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜೀವನವು ಧೈರ್ಯ, ತ್ಯಾಗ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಮೇ 31, 1725 ರಂದು ಇಂದಿನ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಚೌಂಡಿ ಗ್ರಾಮದ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೈತ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ, ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಮಹಿಳಾ ರಾಣಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಬೆಳೆದರು.
ಅವರ ಜೀವನದ ಪ್ರಯಾಣವು ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ರಾಜಮನೆತನದ ರಾಜಭೋಗದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಡುವೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಶಿವಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಮಾಣಕೋಜಿ ರಾವ್ ಶಿಂಧೆ ಅವರ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ, ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೀವನದ ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂದೋರ್‌ನ ಆಡಳಿತಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಮಲ್ಹಾರ್ ರಾವ್ ಹೋಳ್ಕರ್ ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ದೇವಸ್ಥಾನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಾಲಕಿ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಆರತಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆಕೆಯ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುಣವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ತಮ್ಮ ಮಗ ಖಂಡೇರಾವ್ ಹೋಳ್ಕರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಲು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಕೇವಲ ಎಂಟು ವರ್ಷದವರಿದ್ದಾಗ ಹೋಳ್ಕರ್ ಮನೆತನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
ಆದರೆ ರಾಜಮನೆತನದ ವೈಭವವು ಆಕೆಗೆ ಬಂದೊದಗಿದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
1754 ರಲ್ಲಿ ಅವರ ಪತಿ ಖಂಡೇರಾವ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣಹೊಂದಿದರು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1766 ರಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾವ ಮಲ್ಹಾರ್ ರಾವ್ ಕೂಡ ನಿಧನರಾದರು. ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಪೈಪೋಟಿಗಳು ಹೋಳ್ಕರ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಆಡಳಿತದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಬೇಕಾಯಿತು.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಸಾಲು ಸಾಲು ದುರಂತಗಳು ಅವರನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಒಬ್ಬ ತಪಸ್ವಿಯ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಆಡಳಿತದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದೆ ಅವರ ಮಗ ಮತ್ತು ಮಗಳ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣದಿಂದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆಘಾತಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಇಂತಹ ತೀವ್ರ ದುಃಖದ ನಡುವೆಯೂ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಆಡಳಿತದ ಅವಧಿಯು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೂ ಸವಾಲೊಡ್ಡಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಪೇಷ್ವೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮತ್ತು ಇಂದೋರ್ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುವ ಯತ್ನ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಮಣಿಯದೆ, ಅತ್ಯಂತ ದೃಢವಾದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂದೇಶದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು.
ಅವರ ವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು: “ಒಬ್ಬ ವಿಧವೆಯನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ದೊರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೀರ್ತಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೋತರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಪಮಾನ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.” ತಮಗೆ ಸಾವು ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಹಾಗೂ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲಿನ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಹಸಿವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯುಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಾಗಿ ಸಾರಿದರು.
ಈ ಘಟನೆಯು ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಶೈಲಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಸಂಯಮ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಬಂದಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗುಣ ಅವರದಾಗಿತ್ತು.
ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿಯವರಿಗೆ ಆಡಳಿತ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೊರಕಲು ಅರಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗದೆ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಜೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸಿ ಅವರ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರ ಆಡಳಿತವು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಲ್ಯಾಣ, ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯತ್ತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನಹರಿಸಿತ್ತು.
ಅವರ ಆಡಳಿತದ ನ್ಯಾಯಪರತೆ ಎಷ್ಟು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರೂ ಕೂಡ ಕಾನೂನಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯವರೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯದ ಅವರ ಗುಣವು, “ಆಡಳಿತಗಾರನೂ ಪ್ರಜೆಗಳಂತೆಯೇ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ನೈತಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧನಾಗಿರಬೇಕು” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಉದಾಹರಣೆಯಾಯಿತು.
ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿಯವರ ಕೊಡುಗೆ ಹೋಳ್ಕರ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು. ಹಿందూ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಹಾನ್ ಪೋಷಕರಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯಗಳು, ಬಾವಿಗಳು, ಕಲ್ಯಾಣಿಗಳು, ಧರ್ಮಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು.
ಅವರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಕೊಡುಗೆ ಎಂದರೆ 1780 ರಲ್ಲಿ ವಾರಾಣಸಿಯ ಕಾಶಿವಿನಾಥ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಪುನರ್‌ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದು. ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಯು ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟವಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಅವರ ಪೋಷಣೆ ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಮಾಳ್ವಾ ಪ್ರದೇಶವು ವ್ಯಾಪಾರ, ಕೃಷಿ, ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಗತಿ ಕಂಡಿತು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರ ನಗರವು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕೈಮಗ್ಗ/ಹಸ್ತ ಕಲೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿಯವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ತೋರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ, ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದ ಅಗಾಧ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಸರಳ/ತಪಸ್ವಿ ಜೀವನಶೈಲಿ.
ಅವರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುಖ-ಭೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ “ತಪಸ್ವಿ ರಾಣಿ”ಯಾಗಿ ಅವರು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು.
ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುಃಖವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಉನ್ನತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಜೀವನವೇ ಉದಾಹರಣೆ. ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಎರಡನೇ ಹಾದಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡರು. ಪತಿ, ಮಾವ, ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ರಾಜಕೀಯ ಸವಾಲುಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಅವರು ಆಡಳಿತವನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದರು.
ರಾಜಮಾತೆ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿ ಹೋಳ್ಕರ್ ಅವರು ಆಗಸ್ಟ್ 13, 1795 ರಂದು ತಮ್ಮ 70ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು.
ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆದರೂ, ಅವರ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಆಡಳಿತವು ಕೇವಲ ಸೇನಾ ಬಲ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಕರ್ತವ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ಪ್ರಜಾಕಲ್ಯಾಣ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ತ್ಯಾಗದ ಬಲವಾದ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು.
ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ‘ಏಕತಾ ಸ್ತೋತ್ರ’ದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಝಾನ್ಸಿ ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ, ಕಿತ್ತೂರು ಚೆನ್ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ರುದ್ರಮದೇವಿ ಅವರಂತಹ ಭಾರತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಿಳಾ ವೀರೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಗಾರರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಹಲ್ಯಾಬಾಯಿಯವರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಕ್ರಮ ಓದುಗರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ: 98800 21122
