ಜೌಹರ್, ಮಹಿಳೆಯರ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಅಪಾಯಗಳು

ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯೊಬ್ಬರು ತಾವು ಜೀವಂತವಾಗುಳಿದದ್ದಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಳುಕು ಅಥವಾ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಪಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಪಡಿಪಾಟಲು, ಅವರ ಮುಂದಿದ್ದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧನದ ಕುರಿತಾಗಿದ್ದ ಅವರ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಕಣ್ಣೋಟದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ತಕ್ಕಡಿ ಹಿಡಿಯುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ‘ಪದ್ಮಾವತ್’ ಚಲನಚಿತ್ರದ ಜೌಹರ್ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ನಟಿ ಸ್ವರಾ ಭಾಸ್ಕರ್ ಮಾಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರ ಗೌರವ, ಉಳಿವು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಕುರಿತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿವೆ. ದೆಹಲಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದ ಸ್ವರಾ, ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಜೌಹರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ: “ನಾನೇನಾದರೂ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯಾಗಿದ್ದು ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೆ, ‘ನನ್ನ ಮಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಸಾಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ನಾನು ಹೇಡಿ’ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು” ಎಂದಿದ್ದರು.

ಆದರೆ, ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗೂ, ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ವಶವಾಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಟೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಮುಡಿಗಂಟು ಹಾಕುವುದರಲ್ಲೇ ಮೂಲಭೂತ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತಪ್ಪಿದೆ. ಅವೆರಡೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲ. 21ನೇ ಶತಮಾನದ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ತೊಟ್ಟು ಜೌಹರ್ ಅನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಬದುಕಿದ್ದ ಜಗತ್ತು ಎಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಶತ್ರುಗಳ ಪಾಲಾಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಟೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯರ ಮುಂದಿದ್ದ ದಾರಿ ಬರಿ “ಬದುಕು ಅಥವಾ ಸಾವು” ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವರ ಮುಂದಿದ್ದ ನೈಜ ಸವಾಲು: “ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ನರಳುವುದು ಅಥವಾ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಸಾವನ್ನು ಅಪ್ಪುವುದು”.

ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ವಶವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಇಂದಿನ ಬಂಧನದ ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವೂ ಭೀಕರವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅದು ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ದಾಸ್ಯ (ಗುಲಾಮಗಿರಿ), ಹೆತ್ತವರಿಂದ-ಹೊತ್ತವರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡುವುದು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟಿದ ನೆಲದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರವಾಗುವುದನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ಎದುರಾಗಬಹುದಾದ ಈ ನರಕಯಾತನೆಯ ಭಯವೇ, ಮಹಿಳೆಯರು ಜೌಹರ್‌ನಂತಹ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಲು ಪ್ರಮುಖ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.

ಇದು ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜಮನೆತನದ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು:
ಅವರು ಧರ್ಮ, ಮರ್ಯಾದೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿದ್ದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿದ ನಿಜವಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. ಅವರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಆ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ “ಸ್ವಾಭಿಮಾನ” ಎನ್ನುವುದು ಬರಿ ಆತ್ಮಗೌರವ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ತಮ್ಮ ದೇಹ, ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಾನಪ್ರಾಣಗಳ ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಕ್ಕಾಗಿತ್ತು.

ತಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬಾಳಿದ ಆ ರಾಣಿಯರು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಶತ್ರುಗಳ ಗೆಲುವಿನ ನಂತರ ಅವರ ಭೋಗದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಅಥವಾ ಗುಲಾಮರಾಗಿ ಜೀವಿಸಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮಹಿಳೆ ಅಪರಾಧಕ್ಕೊಳಗಾದ ಸಂತ್ರಸ್ತೆ; ಆದರೆ ಜೌಹರ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮಹಿಳೆಯರು ಯುದ್ಧದ ಸೋಲು ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳ ಬಂಧನ ತರುವ ಭೀಕರ ದುರಂತವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸರಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೋಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಾಗಿದ್ದರೆ, ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರು ರಾಂಜೆ ಪಾಟೀಲನಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ? ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮಹಿಳೆಯರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರೇ?

ಮಹಿಳೆಯರ ಘನತೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರೆ, ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ಆಡಳಿತವು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಏಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು?

ಮರಾಠಿ ಇತಿಹಾಸದ ‘ರಾಂಜೆ ಪಾಟೀಲ’ನ ಪ್ರಸಂಗವು, ಮಹಿಳೆಯ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಖಚಿತ ಎಂಬ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ: ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮಹಿಳೆಯ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಭಂಗ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಎಸಗಿದವನೇ ಕುಲಗೆಟ್ಟವನು ಮತ್ತು ಅಪರಾಧಿ.

“ಬದುಕು” ಎಂದರೆ ಏನು? ಇದು ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ.
“ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಬದುಕಿರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, “ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಏನಾಗಿತ್ತು?” ಎಂಬುದನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಸ್ವಗೌರವದಿಂದ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಾವೇ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅವರ ಕಾಮದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅವರಿಗೆ ಜೀವಂತ ಹೆಣವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬರಿ ಜೀವತ್ಯಾಗ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಬದಲು, ಘನತೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಒಲ್ಲೆ ಎಂದ ನಕಾರ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಜೌಹರ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ “ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ” ಅಲ್ಲ: ಜೌಹರ್ ಅನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಕಲ್ಪನೆಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಜೌಹರ್ ಎಂದರೆ ಶತ್ರು ಸೈನ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಕೋಟೆಯ ಪತನ ಖಚಿತವಾದಾಗ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶ. ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರುಷರು ಅಂತಿಮ ಸಮರಕ್ಕೆ ದುಮುಕುವ ‘ಸಾಕಾ’ (Saka) ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, ಯುದ್ಧಕಾಲದ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಭಾಗವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಭಯವಿತ್ತು:
‘ಮಹಾರಾಣಾಸ್: ಎ ಥೌಸಂಡ್ ಇಯರ್ ವಾರ್ ಫಾರ್ ಧರ್ಮ’ ಗ್ರಂಥದ ಲೇಖಕ ಡಾ. ಓಮೇಂದ್ರ ರತ್ನು ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಯ ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕ ದಾಸ್ಯದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶವಗಳ ಮೇಲಿನ ಲೈಂಗಿಕ ವಿಕೃತಿಯದ್ದೂ (Necrophilia) ಆಗಿತ್ತು — ಅಂದರೆ ಮೃತಪಟ್ಟ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ದೇಹಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಾವಿನ ನಂತರವೂ ಶವಗಳಿಗೆ ಭಂಗ ಬರಬಾರದು ಎಂಬ ವಿಪರೀತ ಭಯವೇ ಜೌಹರ್ ಪದ್ಧತಿ ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎಂದು ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಒಂದೇ ದಾರಿ ತುಳಿಯಲಿಲ್ಲ
ಜೌಹರ್ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೇ ಅಂತಿಮ ದಾರಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದೂ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಕಾದಾಡಿದ ಅಪಾರ ವೀರನಾರಿಯರಿದ್ದಾರೆ:

ರಾಣಿ ದುರ್ಗಾವತಿ: 1564 ರಲ್ಲಿ ಆಸಫ್ ಖಾನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಮೊಘಲ್ ಪಡೆಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿದರು. ಸರ್ಕಾರಿ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅವರು ಸ್ವತಃ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಮೊಘಲರನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಸೈನ್ಯವು ಸೋಲಿನತ್ತ ವಾattributes ಬಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ತಾವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಾಗಲೂ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಶರಣಾಗುವ ಬದಲು ವೀರಮರಣ ಅಪ್ಪಿದರು.

ರಾಣಿ ಅಬ್ಬಕ್ಕ ಚೌಟ: 16ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತೆ ಹೋರಾಡಿದರು. ಉಳ್ಳಾಲದ ಮೇಲೆ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ನಡೆಸಿದ ಸತತ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು, ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಧಾಳಿ ನಡೆಸಿದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ.

ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ: 1857 ರ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಘರ್ಜಿಸಿ, 1858 ರಲ್ಲಿ ಸಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದರು.

ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಬಂಧನಕ್ಕಿಂತ ಸಾವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ.
ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಭಾರತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಮಸಾದಾ’ (Masada) ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿ.ಶ. 73–74 ರಲ್ಲಿ ರೋಮನ್ ಸೈನ್ಯದ ಮುತ್ತಿಗೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಬದಲು ಸಾಮೂಹಿಕ ಸಾವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂದು ಜೋಸೆಫಸ್ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 146 ರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಥೇಜ್ ಪತನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಸ್ಡ್ರುಬಲ್‌ನ ಪತ್ನಿ ಶತ್ರುಗಳ ವಶವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಿದಳು ಎಂದು ಆಪಿಯನ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಸೈಪಾನ್ (Saipan) ಕದನದಲ್ಲೂ ಸಾವಿರಾರು ಜಪಾನಿ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುವ ಬದಲು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಈ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜೌಹರ್‌ಗೆ ಹೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಎಂತಹ ಅಸಹನೀಯ ವಿಧಿಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇವು ಸಾಕ್ಷಿ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ-

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, ಆ ಕಾಲದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಇಂದಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತವೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ, ಭಯ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.

ಅತ್ಯಾಚಾರದಿಂದ ಬದುಕಿ ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಮೇಲಾದ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಬಂದವಳು; ಆಕೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲು, ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೌಹರ್ ಘಟನೆಯನ್ನೂ ಆಧುನಿಕ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯ ಆಯ್ಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಆಯ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧನದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು.

ಆಧುನಿಕ ಸಂತ್ರಸ್ತೆ ಬದುಕಿರುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಇಂದಿನ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಿರ್ಧಾರವೊಂದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಕಾಲದ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ಜನರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದು ಎಂದಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಜೌಹರ್ ಮಾಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದಿನ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು, ಹಾಗೆಯೇ ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

ವಿಕ್ರಮ ಓದುಗರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ: 98800 21122