‘ಗಾಜಾ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು, ರಿಯಾದ್ ಮೇಲೆ ಮೌನ’: ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಒವೈಸಿ ವಿರುದ್ಧ ವಿಹೆಚ್‌ಪಿ ತೀವ್ರ ವಾಗ್ದಾಳಿ

ಹೌತಿ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ವೋಟ್‌ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ‘ಸೆಲೆಕ್ಟಿವ್ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್’ ಗೆ ಖಂಡನೆ

ನವದೆಹಲಿ: ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರ ದ್ವಂದ್ವ ನಿಲುವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರುವ ವಿಶ್ವ ಹಿಂದೂ ಪರಿಷತ್‌ನ (VHP) ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಕ್ತಾರ ವಿನೋದ್ ಬನ್ಸಾಲ್, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ರಾಜಧಾನಿ ರಿಯಾದ್ ಮೇಲೆ ಹೌತಿ ಬಂಡುಕೋರರು ನಡೆಸಿದ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಂಸದೆ ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ವಾದ್ರಾ ಮತ್ತು ಎಐಎಂಐಎಂ (AIMIM) ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಅಸಾದುದ್ದೀನ್ ಒವೈಸಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಗಾಜಾ ವರ್ಸಸ್ ರಿಯಾದ್ ವಿವಾದ: ವಿಹೆಚ್‌ಪಿಯಿಂದ ಆಯ್ದ ವಿಷಯಗಳ ಪರ ಮಾತ್ರ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವವರ (Selective Outrage) ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶ

“ಗಾಜಾ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನ್ಯಾಯ, ರಿಯಾದ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ನ್ಯಾಯವೇ? ಹೌತಿ ಬಂಡುಕೋರರ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನೇಕೆ?” ಎಂದು ವಿನೋದ್ ಬನ್ಸಾಲ್ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ರಯೋಜಕ ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮುಗ್ಧರ ರಕ್ತವನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದವರ ಧರ್ಮ, ಬಲಿಪಡೆಯಾದವರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಕೆಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ರಾಜಧಾನಿ ರಿಯಾದ್ ಮೇಲೆ ಹೌತಿ ಬಂಡುಕೋರರು ನಡೆಸಿದ ದಾಳಿಯು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚರ್ಚೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದೆ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಪರವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕಿ ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ವಾದ್ರಾ ಮತ್ತು ಎಐಎಂಐಎಂ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಅಸಾದುದ್ದೀನ್ ಒವೈಸಿ (ಇವರು ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣ ವಚನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ‘ಜೈ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್’ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗಿ ವ್ಯಾಪಕ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದರು) ಮುಗ್ಧ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆದಾಗ ಯಾಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬನ್ಸಾಲ್ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಸರಿಯಾದ ನಿಲುವಿಗೆ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದೇ ನೈತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧ ನಾಗರಿಕರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವುದನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದು ಮಾನವೀಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾದರೆ, ರಿಯಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮುಖ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರಿ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಮೌನ ವಹಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಸರಿ? ಮುಗ್ಧ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸುವುದು ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದು, ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ವಿರೋಧವು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿರಬೇಕು ಹೊರತು ಆಯ್ದ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬಾರದು ಎಂದು ಅವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂಸತ್ತಿನಿಂದ ಬೀದಿಗಳವರೆಗೆ ಗಾಜಾ ಬಗ್ಗೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವವರು, ರಿಯಾದ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೇಟು ಏಕೆ?

ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿರಂತರ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಹಕ್ಕುಗಳು ಹಾಗೂ ಗಾಜಾದಲ್ಲಿನ ಮಾನವೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ವಾದ್ರಾ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಪರ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿನೋದ್ ಬನ್ಸಾಲ್ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ: “ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಪರವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಾಗ, ರಿಯಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿಸಲು ಯಾಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಮುಗ್ಧ ನಾಗರಿಕರ ರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬ ತತ್ವವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?”

ಗಾಜಾ ನಾಗರಿಕರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಲೇ ಹೌತಿ ಬಂಡುಕೋರರ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದು ಯಾವುದೇ ನಾಯಕನಿಗೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಬಾರದು. ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಕ್ರಮವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಲೇ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ತತ್ವಗಳ ಬದಲಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಅನುಕೂಲತೆಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಮೇಲೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳ ಪ್ರಭಾವವಿರುತ್ತದೆಯೇ?

ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದವು. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮತ್ತು ಹೌತಿ ಬಂಡುಕೋರರ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ, ಭದ್ರತಾ ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಂಟು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಲಾಗದು.

ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಈ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಈ ದಾಳಿಗಳು ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಜಗತ್ತಿನ 56ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ವಿರೋಧದ ದ್ವನಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ಭಾರತದಂತಹ ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ.

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಹೌತಿ ದಾಳಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ‘ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಕ್ಕು’ ಎಂಬ ಭಾರತದ ನಿಲುವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿರುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಲು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.

ಮೆಕ್ಕಾ ಮತ್ತು ಮದೀನಾ: ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ನಗರಗಳಾದ ಮೆಕ್ಕಾ ಮತ್ತು ಮದೀನಾ ಇವೆ. ಇವು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತದ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಅತೀವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ರಿಯಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಿಲುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದು, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ದಾಳಿಯನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದಿಗ್ಧವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುವುದು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ.

ಅಲ್ಲದೆ, ಗಲ್ಫ್ ಪ್ರದೇಶವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಇಂಧನ ಪೂರೈಕೆಯ ಮೂಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹಣ ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯು ಅವರ ಜೀವನ, ಜೀವನಾಧಾರ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಗೆ ಗಂಭೀರ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ರಿಯಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಸುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಇದು ನಾಗರಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ವಿರೋಧ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ.

ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ನಿಲುವು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಂಘಟನೆಗಳ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಗೈರುಹಾಜರಾಗಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಉಕ್ರೇನ್, ಗಾಜಾ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಪಕ್ಷಗಳು, ರಿಯಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ವಿನೋದ್ ಬನ್ಸಾಲ್ ಅವರು ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ವಾದ್ರಾ, ಅಸಾದುದ್ದೀನ್ ಒವೈಸಿ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರಿಗೆ ಒಡ್ಡಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಆರೋಪ-ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬೇಕಿದೆ. ರಿಯಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದಿಗ್ಧವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ನೈತಿಕ ಮಾನದಂಡ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆಯೇ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯित्वದ ಮೂಲಭೂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಹಕ್ಕಿದೆ, ಆದರೆ ಮುಗ್ಧರ ನೋವಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಪರಾಧಿಯ ಗುರುತನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಗಾಜಾದ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಪರವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ರಿಯಾದ್ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಪರವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವಲ್ಲಿ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಹಿಂಜರಿಕೆ?

ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾನ್ಯರೂಪವಿಲ್ಲ. ಮುಗ್ಧರ ಹತ್ಯೆಗೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಸಮರ್ಥನೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಇಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣ ಈ ಮೂರು ಸರಳ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ನೈತಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ತೋರುವ ಸಹಾನುಭೂತಿಯು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಜನತೆಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇದನ್ನೇ ‘ಆಯ್ದ ರಾಜಕೀಯ’ (Selective Politics) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಕ್ರಮ ಓದುಗರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ: 98800 21122