ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ವೈವಾಹಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು: ಜಾತಕದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕೊರತೆ

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರ ಮತ್ತು ಕಳವಳಕಾರಿ ಅಪರಾಧಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಯ ಹತ್ಯೆ, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ಪಿತೂರಿಯಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಲಕಿವೆ. ಈ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ- ವಿವಾಹಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಜಾತಕದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಅಗತ್ಯ ಗುಣಗಳು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದವು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಏಳತೊಡಗಿವೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಕೆಲವರು ಈ ಘಟನೆಗಳನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಭಾರತೀಯ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಸನಾತನ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವೂ ಅಲ್ಲ, ತರ್ಕಬದ್ಧವೂ ಅಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯವು ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರಾಚೀನ ಆಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ‘ವೇದಪುರುಷನ ನೇತ್ರ’ (ಕಣ್ಣು) ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವು ಜೀವನದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು, ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು, ಅನುಕೂಲತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸವಾಲುಗಳ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡುವುದಾಗಿದೆ. ಇದು ಮಾನವನಿಗೆ ವಿವೇಕಯುತ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕರ್ಮ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದಂತೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿವಾಹಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ‘ಅಷ್ಟಕೂಟ ಮಿಲನ’ದ ಉದ್ದೇಶವು ವಧು-ವರರ ಸ್ವಭಾವ, ಮಾನಸಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಂತಾನ, ಆರ್ಥಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ವೈವಾಹಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಅಳೆಯುವುದಾಗಿದೆ. 36 ಗುಣಗಳ ಮಿಲನವು ವೈವಾಹಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂಕೇತವಾಗಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಅದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ, ನೈತಿಕತೆ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಆತ್ಮಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ:

ಉದ್ಧರೇದಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ನಾತ್ಮಾನಮವಸಾದಯೇತ್। (ಗೀತಾ 6.5)
(ಅಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಉದ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದಾನೆ.)

ಈ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಚನವು ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಕರ್ಮ, ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳೇ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಗ್ರಹ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಸೂಚನೆ ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎರಡೂ ಇವೆ.

ಋಗ್ವೇದದ ವಿವಾಹ ಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಮರಸ್ಯದ ಆಧಾರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: “ಸಮಂಜಂತು ವಿಶ್ವೇ ದೇವಾಃ ಸಮಾಪೋ ಹೃದಯಾನಿ ನೌ” – ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಾತ್ಮತೆ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದತೆ ನೆಲೆಸಲಿ. ಅಥರ್ವವೇದವೂ ಸಹ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಹಕಾರವನ್ನು ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಮೌಲ್ಯಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಾಹವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಒಪ್ಪಂದವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಧರ್ಮ, ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಮರ್ಯಾದೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿರುವ ಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರ. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೌಟುಂಬಿಕ ನಿಷ್ಠೆ,ತ್ಯಾಗ, ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ ಜೀವನದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಂಚನೆ, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆಯಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳು ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರೋಧಿಯೂ ಹೌದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಅಥವಾ ಕುಂಡಲಿ ಕಾರಣವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಕೃತ ಚಿಂತನೆ, ಸಂಸ್ಕಾರಹೀನತೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಪತನವೇ ಕಾರಣ.

ಇಂದು ಸಮಾಜ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕ್ಷೀಣತೆ, ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದು, ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಭೋಗ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥಪರ ಜೀವನಶೈಲಿ. ಆಧುನಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಉಪಭೋಗ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುಖ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗುವುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮಹಾಭಾರತದ ಈ ನುಡಿಯು ಇಂದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ಮರಣೀಯ: “ಶೀಲಂ ಪರಂ ಭೂಷಣಮ್”- ಅಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಭರಣ. ಚಾರಿತ್ರ್ಯವೇ ದುರ್ಬಲವಾದಾಗ ಜ್ಞಾನ, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯು ಸಮಾಜವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದುಃಖಕರ ಘಟನೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸನಾತನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಬೋನಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರ, ನೈತಿಕತೆ, ಧರ್ಮ, ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಸಮಾಜವು ಗೊಂದಲ, ಭಯ ಮತ್ತು ಭ್ರಾಂತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಕುಂಡಲಿ ಮಿಲನವು ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ, ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರಕ ಅವನ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ಮುಂಬರುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೇವಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಸಂಸ್ಕಾರ ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ—ಸಾಮಾಜಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ.

ಬನ್ನಿ! ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ದೂಷಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಧರ್ಮ, ಚಾರಿತ್ರ್ಯ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡೋಣ.