ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಾಂಕಗಳು ಇಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುತ್ತದೆ.
1893 ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ರಂದು, ಅಪರಿಚಿತ ಭಾರತೀಯ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಭೆಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ವಿಶ್ವ ಧರ್ಮ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಭಾಷಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಉಡುಪು, ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಳವು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಸಭೆಯು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ಭಾರತೀಯ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಕೊಂಚ ಕೀಳಾಗಿ ಕಂಡಂತೆ ತೋರಿತು; ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಅವರು ಮಸುಕಿಹೋಗಬಹುದು ಎಂದು ಬಹುಶಃ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ಬೀರಿದ ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರಭಾವವೇ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಕಾವಿ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅನೇಕ ಪ್ರಚಲಿತ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಿದರು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಪಾಲಿಗೆ ಭಾರತವು ಕೇವಲ ಬಡತನ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದುವಿಕೆಗೆ ಹೆಸರಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದರೂ ದರಿದ್ರವಾದ ಭೂಮಿಯಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಭೌತಿಕ ಬಡತನವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸದೆ, ಅದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು.
“ಅಮೆರಿಕದ ಸಹೋದರಿಯರೇ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರೇ” ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಅಂತರ್ಗತ (inclusive) ಹಾಗೂ ವಿನಮ್ರವಾದ ನಮಸ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಅವರ ಭಾಷಣವು, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಭೂಕಂಪದಂತಹ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿತು. ಭಾರತದ ಈ ಯುವ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸರ್ವಸಮ್ಮತಿ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ವಿನಂತಿಸಿದರು. ಸತ್ಯದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದತ್ತ ಸಾಗುವ ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು, ಮೆಚ್ಚಲು ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅವರು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡಲಾಯಿತಾದರೂ, ವಿಶ್ವ ಧರ್ಮ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆರಂಭಿಕ ಭಾಷಣದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಭಾಷಣವು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಊಹೆಗಳನ್ನು ಮುರಿದುಹಾಕಿತ್ತು. ಭಾರತವು ತನ್ನ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಏನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪ್ರಥಮರಾಗಿದ್ದರು.
ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮತ್ತು ಇತರ ಗುರುಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದರೂ, ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾದ ಹಾದಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಯತ್ನವು ಬೌದ್ಧಿಕ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಎರಡೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರ ಈ ಶ್ರಮವು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಭಾರತವನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ಅಂತಹ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ಈ ಹೆಜ್ಜೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಯಿತು.
ಹೀಗಾಗಿ, 1893 ರಲ್ಲಿ ಈ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಭಾರತವು “ವಿಶ್ವ ಭ್ರಾತೃತ್ವ”ದ (Universal Brotherhood) ಪ್ರಚಾರದ ಮಹತ್ವದ ಕ್ಷಣವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಕಾರ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದೊಳಗೆ ಜನರು ವಿಭಿನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಹುದು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಜಗಳವಾಡಲು ಅಥವಾ ಹೋರಾಡಲು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಇತರರನ್ನು ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದೇ ಅವರ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳೂ ಇದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿವೆ, ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಒಂದೇ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಅವರು ಸಾರಿದರು. ಇದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಕರಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು.
“ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ನೆರೆಯವನು ಅನುಸರಿಸುವ ನಂಬಿಕೆಯು ತತ್ತ್ವ ಅಥವಾ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠವಾದದ್ದು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ತಪ್ಪು. ಹಿಂದೂ ನಾಗರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಳದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪಡೆದ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ಎಲ್ಲಾ ನಂಬಿಕೆಗಳೂ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅವು ವಿಭಿನ್ನ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಒಯ್ಯುವ ನದಿಗಳಿದ್ದಂತೆ ಎಂದು ಸಾರಿದರು.
ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜನರು ಜಗಳವಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಬಹುಕಾಲದ ಮೊದಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಂತರಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧದ ಕೊಂಡಿಗಳನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬೆಸೆದರು. ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿ ವಹಿಸಿತು. ಧರ್ಮಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದ ವಿಧಾನವು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಸನ್ಯಾಸಿ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಸಾರಿದರು. ಇದು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ವಿಶ್ವ ಧರ್ಮ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಸುಧಾರಣೆಯ ಜಾಗತಿಕ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದವು. ಇದು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾದ, ವಿವೇಕಯುತ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ತರಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಆದರೆ, ಸುಮಾರು 108 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 2001 ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ರಂದು, ಅಮೆರಿಕವು ಒಂದು ಭೀಕರ ಘಟನೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅಪಹರಿಸಲಾದ ಎರಡು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ವರ್ಲ್ಡ್ ಟ್ರೇಡ್ ಸೆಂಟರ್‌ಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ, ನೂರಾರು ನಿರಾಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎರಡೂ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.
ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯು ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹತೆ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರೆ; ಎರಡನೇ ಘಟನೆಯು ಧರ್ಮಾಂಧತೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ನಿರಂಕುಶ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಮುಖವನ್ನು ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿತು. ಧಾರ್ಮಿಕ ಮೌಢ್ಯದ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಭಾವವು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಗೆತನ ಅಥವಾ ಕೋಮುವಾದಿ ಕಲಹಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿವೆ.
ವಿವೇಕಾನಂದರ ಭಾಷಣದ ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹ ಭಾಗವೆಂದರೆ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಕೆಲವು ಧರ್ಮಗಳು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಅವರು ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಕೋಮುವಾದ, ಅಂಧಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಟ್ವಿನ್ ಟವರ್ಸ್ ಮೇಲಿನ ಭೀಕರ ದಾಳಿಯು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜೀವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪೀಳಿಗೆಯ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಾಸ್ತವಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದಿಯಂತೆ (prophetic) ಭಾಸವಾದವು.
ಒಂದು ಶತಮಾನದ ನಂತರ ನಡೆದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ರ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯು, ಸ್ವೀಕಾರ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದತೆಗಾಗಿ ಸನ್ಯಾಸಿ ನೀಡಿದ್ದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕರೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿತು: ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಸೇರದ ಅಥವಾ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಯೋಚಿಸದ ‘ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು’ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ನಾವು ಎಂದು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ?
ಇಂದಿಗೂ, ಅಂತರ್ಧರ್ಮೀಯ ಸಂವಾದಗಳು (interfaith dialogue) ಜನರ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ ನೈಜ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಲು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳು, ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಆಚರಣೆಗೆ ತರುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಕ್ಷಣಿಕ ಲಾಭಕ್ಕಲ್ಲ. ಮಾನವಕುಲವನ್ನು ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ರಕ್ತಪಾತಕ್ಕೆ ದೂಡಿದ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ಜಗತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ 2001 ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ರಂದು, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಏನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಕೆಡವುವ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
ಅದರರ್ಥ, ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅದರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಬಾರದು. ಆದರೆ ಮೂಲಭೂತ ಸಂಘರ್ಷವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ನಿರಾಕರಣೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಎರಡು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ಅತ್ಯಂತ ವೈರುಧ್ಯಮಯ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ವಿಶ್ವ ಭ್ರಾತೃತ್ವ, ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು; ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮಾಂಧತೆ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿತು.
ಈ ಎರಡು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣಗಳ ನಡುವೆ ಇನ್ನೂ ಬಗೆಹರಿಯದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದಿದೆ: ಮಾನವಕುಲವು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ವಿಭಜನೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಕಲಿಯುತ್ತದೆಯೇ, ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಘರ್ಷದ ಮೂಲವಾಗಲು ಬಿಡದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ವಿಕ್ರಮ ಓದುಗರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮಗೊಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ: 98800 21122
